Epidemie i kryzysy zdrowotne ‐ takie jak nowa pandemia COVID‐19 ‐ stawiają wiele pytań w zakresie etyki oraz zdrowia publicznego dotyczących odpowiedniej reakcji na zagrożenie i ograniczenia jego rozprzestrzeniania się. Celem nadrzędnym jest zapewnienie społeczeństwu dostępu do informacji i bezpieczeństwa. Dlatego strategie zdrowia publicznego adresowane do poziomu lokalnego, krajowego czy międzynarodowego, wymagają niekiedy, w interesie ogółu, ograniczenia indywidualnego prawa do swobodnego gromadzenia się i przemieszczania, na przykład przy użyciu środków takich jak kwarantanna.
Niemniej jednak podczas epidemii kluczowe znaczenie ma monitorowanie wdrażania strategii zdrowia publicznego ze świadomą dbałością o prawa człowieka, szczególnie osób niepełnosprawnych.Obecnie epidemie rozprzestrzeniają się szybciej i mają wpływ globalny. Ponadto raport Światowej Organizacji Zdrowia na temat niepełnosprawności wykazał, że ponad
miliard ludności świata (15%) żyje z pewną formą niepełnosprawności, z czego 2% do 4% doświadcza znacznych trudności w funkcjonowaniu.
Pokazuje to, jak ważne jest rozpoznanie powiązań między niepełnosprawnością a stanami zagrożenia zdrowia, oraz potrzebę podjęcia działań w zakresie włączenia społecznego.W czasach kryzysów, w tym działań wojennych i klęsk żywiołowych, dzieci niepełnosprawne stają przed dodatkowymi wyzwaniami wynikającymi z ich ograniczeń funkcjonalnych, ale również, co najważniejsze, z wielu barier stwarzanych przez społeczeństwo. Brak empatii, zaniedbania i separacja od członków rodziny to powszechne sposoby łamania praw tych dzieci.
Wobec trwającej pandemii COVID‐19 ważne jest, aby uświadamiać indywidualne i zbiorowe prawa do równego dostępu do usług zdrowotnych i zapewnić traktowanie wszystkich ludzi z należnymi im godnością i szacunkiem.Zapobieganie jest najskuteczniejszą strategią promocji zdrowia. Dlatego niezbędne jest zdecydowanie silniejsze i skuteczniejsze podejście do globalnego nadzoru w przypadku poważnych zagrożeń epidemią lub pandemią chorób zakaźnych. To samo dotyczy podejścia do praw człowieka w odniesieniu do akcji humanitarnych. Dysponowanie strategiami i narzędziami w tym zakresie już przed wydarzeniem jest kluczem do kompleksowej reakcji. Chcę podkreślić, że dostępne są przydatne narzędzia, pomagające w reagowaniu w sytuacjach kryzysowych, które można wykorzystać zarówno w planowaniu, jak i wdrażaniu
(patrz https://www.who.int/emergencies/outbreak-toolkit/disease-outbreak-toolboxes and https://www.who.int/emergencies/diseases/managing-epidemics-interactive.pdf). Co najważniejsze, aby zapewnić skuteczne reakcje społeczności, musimy upewnić się, że osoby z niepełnosprawnością są aktywnie włączane w projektowanie i wdrażanie planów.Latynoamerykańska Akademia Rozwoju Dziecka i Niepełnosprawności (ALDID) zaprasza badaczy i klinicystów pracujących w dziedzinie pediatrii i niepełnosprawności do opowiadania się za jasnymi standardami w zakresie integracyjnych działań humanitarnych w naszych społecznościach. Zbudowanie kompleksowych systemów opieki w nagłych wypadkach oraz zapewnienie, że wszyscy skorzystamy w takich sytuacjach z proponowanego tutaj inkluzywnego podejścia, będzie miało pozytywny wpływ na dobrostan osób niepełnosprawnych, ich rodzin oraz naszych społeczności.